Dansend door het leven

blogpost, youngcolfield, traineeship

Vraag een kind wat hij of zij later wilt worden en je krijgt de meest uiteenlopende beroepen. Als iedereen stug vast zou houden aan die kinderdroom dan hadden we nu een bijzondere arbeidsmarkt met een overschot aan prinsessen en astronauten. En wat zou ik nu dan zijn geworden? In mijn geval was het simpel: ik hield van dansen. Ik kon daarnaast niet bijster goed overweg met een bal, dus ik moest en zou later danseres worden.

Toch liep het anders: ergens in de loop der jaren verzwakten mijn kinderdromen en maakten ze plaats voor wat meer realistische doelen. Waar ik op de middelbare school nog bijna elke dag zelf danste en ook danslessen gaf, werd het op de universiteit al snel minder. Mijn droom werd een hobby en mijn hobby werd uiteindelijk iets wat moest ruimen voor sporten die beter in mijn drukke, onregelmatige studentenschema pasten. Ik vergat door de jaren heen simpelweg wat ik als kind zo leuk vond en maakte er ook geen tijd meer voor vrij: Het kroop langzaam weg uit mijn systeem.

Dit veranderde toen ik na mijn afstuderen met mijn vriend voor 8 maanden door Latijns-Amerika trok, waar dansen een belangrijk onderdeel van de cultuur – al dan niet een levensstijl – is. Mijn vuurtje werd weer aangewakkerd en ik beloofde mijzelf om bij terugkomst in Nederland door te blijven gaan met salsa. Nu volg ik elke week salsa les om een voor mij relatief nieuwe dansstijl onder de knie te krijgen, samen met een voor mij nieuwe groep mensen bij een voor mij onbekende dansschool. De meeste essentiële elementen gaan me goed af: de danspassen onthouden, de vloeiende bewegingen, het ritme, maar wat betreft de leiding uit handen geven kan ik nog veel leren. Meer dan eens zie ik hierin de vergelijking met de opdrachten via Young Colfield: nieuwe werkzaamheden verrichten in een onbekende organisatie met een nieuwe groep collega’s.  Ik wist van tevoren niet wat voor opdracht ik zou gaan doen en in wat voor team ik terecht zou komen, maar juist op zulke momenten is het heel belangrijk dat ik mezelf niet volledig vastzet, maar dat ik blijf meebewegen met dat wat zich aandient. Leid, maar durf je ook over te geven en te volgen.

Oh mijn gedachten dwalen weer eens af, terug naar de hobby’s en passies die ik uit het oog ben verloren. Hoe kan het dat zulke geluk makende bezigheden ‘vergeten’ worden? Zowel tijdens als na m’n studie zag ik in mijn omgeving dat de focus voornamelijk ligt op hoe we ons leven inrichten op het gebied van werk en carrièremogelijkheden en veel minder op het belang van alle zaken eromheen. Sommigen raken zelfs zo verloren in hun werk dat er daarbuiten nog maar weinig wordt ondernomen, laat staan iets nieuws wordt ontdekt. Terwijl ik juist denk dat het hebben van afwisselende momenten buiten mijn werk die mij echt inspireren of gelukkig maken zorgen voor een gezonde balans. Mijn werk is belangrijk, maar een taaie dag op het werk ben ik zo weer vergeten als ik los mag gaan bij de dansschool.

Ik zie het leven als een ontdekkingstocht, waar ik zo nieuwsgierig mogelijk wil blijven en open wil staan voor nieuwe ervaringen en mensen. Daarom probeer ik zowel privé als werk gerelateerd steeds acties te ondernemen en dingen te ontdekken die mij veel energie geven… En hé, nu ik daarover nadenk: Dat gaat bij Young Colfield dus best heel goed! Want op mijn huidige opdracht word ik erg vrijgelaten en mag ik veel interessante taken oppakken en daarnaast geeft mijn huidige werkritme me ook voldoende ruimte om ’s avonds andere nieuwe ontdekkingen te doen én oude hobby’s op te pakken. Hoe gaat dat bij jou; Waar krijg jij nou echt energie van? En besteed je daar voldoende aandacht aan? Als je ook een uit-het-oog-verloren passie hebt, dan kan ik je alleen maar aanraden om het weer eens te proberen! Gewoon, uit nieuwsgierigheid… Eens kijken of je dat vlammetje weer kan laten branden.